میان آنان که برای دعای باران راهی تپه ها می شوند.....
تنها آنان که با خود چترمی برند.........
به کار خود ایمان دارند...!
قطار میرود...
تو میروی...
تمام ایستگاه میرود...
و من
چقدر سادهام كه سالهای سال
در انتظار تو...
كنار این قطار رفته ایستادهام...
و همچنان به نردههای ایستگاه رفته تكیه دادهام...!
نوشته شده توسط ساسان در جمعه 30 آذر 1386 و ساعت 12:12 ب.ظ
ویرایش شده در جمعه 30 آذر 1386 و ساعت 12:12 ب.ظ
